Społeczeństwo zawsze, we wszystkich kwestiach, jest rozbieżne. Wygrywa większość, ale swoje zdanie ma każdy i nawet gdy jest w mniejszości, nie zmienia go. Tak jest też z dziećmi. Jakaś część społeczeństwa kocha dzieci i chce je mieć, a ta druga nie lubi tych małych stworzonek i nie wyobraża sobie mieć własnych. Spróbujmy przyjrzeć się bliżej temu zjawisku. "Jak można nie kochać dzieci" ktoś się zastanawia. "widocznie można ". Po przeczytaniu wielu wypowiedzi na jednym z forum jestem zszokowana niewrażliwością ludzi i ich płytkością emocjonalną. Piszą, że nie lubią dzieci, bo: (i tu długa lista zażaleń) są głośne, ciągle płaczą, robią kupę, wszyscy się nam nimi rozczulają, a przecież tak napradę to małe rozgrzeszone "bachory"(przepraszam za wyrażenie, ale tylko cytuje). Jedną z użytkowniczek forum obrzydza nawet buzia dziecka wysmarowana czekoladą. A czy ona nie była kiedyś taka sama? Też byłą dzieckiem, "robiła w majtki", brudziła ubranka i płakała. Niezrozumienie? Jeszcze inni tłumaczą, że nie chcą mieć dzieci, bo zabierają tylko czas, pieniądze i uniemożliwiają rozwijanie się. Egoistyczne podejście- mają do tego prawo, ale jeśli już nie czują instynktu macierzyńskiego, niech nie wypowiadają się obraźliwie o matkach z dziećmi czy samych dzieciach, to ich nie usprawiedliwia. Próbowałam dojść do tego, skąd bierze się ta niechęć do dzieci? Może nieudane dzieciństwo, albo zrażenie do dzieci w pewnym etapie życia? A może zwykły egoizm, pyszałkowatość i zapatrzenie w siebie i własne potrzeby nie zważając na innych? Przykre, że ludzie są tacy płytcy w swoim podejściu do dzieci. Jedna z użytkowniczek forum napisała, że dwa razy w tygodniu jest u swojej matki i codziennie do siebie telefonują. A do niej kto będzie telefonował, kiedy wszyscy znajomi założą rodziny, zajmą się wychowaniem swoich dzieci? Na starość zostaniesz sam/ sama?